Een community leert via verhalen

Een professionele community is een verzamelplaats van personen die samen druk zetten op afzonderlijke organisaties en instellingen. Ze doen dat op persoonlijke titel. Werken op persoonlijke titel biedt kansen die een community-manager niet ongebruikt moet laten. Het persoonlijke karakter van een community is in mijn visie zelfs de grootste ‘asset’ van het werken met een community.  Het maakt zowel de stijl als de producten van een community anders dan anders. Een community maakt bewust ruimte voor het persoonlijke verhaal. Een verhaal draait in de kern om mensen die een avontuur beleven. Daarin spelen emoties een belangrijke rol, zowel bij de hoofdpersonen als bij de luisteraars en lezers. Een community biedt de kans nieuwe verhalen te maken die zorgen voor ‘impact’. Nu zijn ook de reguliere organisaties prima in staat verhalen te maken. Er wordt ook in het gewone werkende leven heel waf afgekletst en opgeschreven en weggezet onder de noemer beleid, visie of strategie. Het is kortom druk op de markt van verhalen. Dat zet druk op de verhalen die een community maakt en aflevert. Ze moeten onderscheidend zijn, anders is nauwelijks sprake van toegevoegde waarde. Een community die niks extra biedt verliest al snel de steun van het complete veld, inclusief de sponsors.

Meerdere perspectieven

Waarin zit nu die potentiële meerwaarde precies? Die zit opnieuw in het persoonlijke, een community zet vooral in op persoonlijke verhalen. Dit betekent allereerst diverse en veelkleurige verhalen. Een community levert nooit een verhaal, maar steeds een veelzijdig palet van verschillende perspectieven. Een community verstaat de complexiteit van het echte leven en reageert daarop door bewust diverse kanten van een issue in beeld en woord te brengen. Wie de nuance zoekt moet bij de community zijn! Anders dan bij veel reguliere organisatie is er geen druk van bovenaf om zaken te polijsten en glad te strijken. De waarde daarvan valt nauwelijks te onderschatten. Een community die het goed doet zorgt voor een constante stroom van onderbelichte, te lang genegeerde en daarmee bijna per definitie gevoelige verhalen.

Verhalen zijn toegankelijk

Verhalen zijn daarnaast goed leesbaar, het verhaal als stijlvorm maakt thema’s beter toegankelijk. Een lezer identificeert zich met de helden en de ‘struggles’ die zij moeten overwinnen. Een goed (opgeschreven) verhaal maakt meer indruk en wordt beter onthouden dan menige met cijfers en diagrammen doorspekte analyse. Dat is ook de  tragiek van veel moderne kennisinstituten. Ze schrijven zich rot, en hun rapportages zijn in het digitale tijdperk goed te vinden en ook gratis toegankelijk. Toch worden ze niet altijd zo veel bekeken en gebruikt als wel zou moeten. Dat komt vooral door het ontbreken van de verhalende vorm. Het werk van de gemiddelde stafafdeling of kennisplatform is anders gezegd te vaak te saai om te boeien. Hierop bestaan natuurlijk wel fantastische uitzonderingen.

Een community die eveneens saaie want onpersoonlijke stukken aflevert, biedt te weinig meerwaarde en komt al snel buiten spel. Dat is ook grote opgave voor elke community-manager. Zorg er in hemelsnaam voor dat het een beetje opwindend blijft. Dat kan ook makkelijk want een verhaal is op 1000 manieren te vertellen en niet alleen met letters, maar ook via foto’s en filmpjes maar ook via songs of andere kunstvormen. Een steengoede community is ook steengoed in het vertellen van verhalen.

Verhalen zijn ook slordig

De meest onderschatte en daarmee ook te weinig gebruikte kant van het (persoonlijke) verhaal is dat ze per definitie onvolledig, slordig, niet precies of juist te gedetailleerd zijn. Verhalen van deelnemers kloppen meestal niet of tenminste niet helemaal. Ze vertegenwoordigen altijd een kern van de waarheid, maar nooit de hele waarheid. Daarom zijn verhalen ook zo in trek bij therapeuten. Die laten hun cliënten eerst hun versie van de waarheid vertellen en beginnen het dan, samen met de verteller, in te kleuren en te corrigeren. In het boek ‘Stories We’ve Heard, Stories We’ve Told (Life changing narratives in therapy and everyday life)’ uit 2015 beschrijft therapeut en schrijver Jeffrey A. Kottler op indringende wijze hoe dit in de praktijk gebeurt, ik heb zelden zo’n goede en complete beschrijving van het fenomeen verhaal gelezen, echt een aanrader.

Samen verhalen herschrijven

Hier ligt een geweldige kans voor de agenda en aanpak van een community. Begin met het verzamelen van verhalen uit de community, de persoonlijke ervaringen, getuigenissen en inzichten. En begin die vervolgens opnieuw samen met die community in te kleuren en daarmee te begrijpen. Wat leren de persoonlijke belevenissen? Waar ligt de sleutel om verder te komen? Welk onderwerp wordt niet genoemd (vooral deze vraag wordt structureel te weinig gesteld!). Schrijf kortom samen een nieuwe versie, in stevig debat met elkaar en omstanders. Een effectieve community is voortdurend het eigen – persoonlijke – verhaal aan het herschrijven. En is daarmee ook op een opwindende manier steeds aan het leren.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s